تاریخچه مزوتراپی

این  روش درمانی سابقه‌ی زیادی در پزشکی سنتی و مدرن دارد. اولین استفاده‌ها از  این روش به قرن ۱۲ میلادی و کشور فرانسه باز می‌گردد. در آن سال‌ها آمبروز  پاره (پزشک دربار فرانسه) با استفاده از سوزن، سوراخ‌هایی روی پوست ایجاد  می‌کرد و داروهای گیاهی را روی سوراخ‌ها می‌ریخت تا بهتر جذب پوست شوند.


مزوتراپی  به شکل امروزی و مدرن توسط پزشک فرانسوی دیگری در سال ۱۹۵۲ معرفی شد. دکتر  میچل پیستور برای درمان بیماری آسم تزریق وریدی دارویی به نام پروکائین را  تجویز می‌کرد. وی بعد از مدتی دید که ریزش موی برخی بیماران بهبود یافته  است. دکتر پیستور برای درمان ریزش موی برخی از بیماران، پروکائین را به  صورت زیر پوستی تزریق می‌کرد. وی نهایتاً در سال ۱۹۷۶ نام روش ابداعی خود  را «مزوتراپی» گذاشت.


اثرات و فواید مزوتراپی

پیش از این که به سراغ کاربردهای مزوتراپی برویم باید ببینیم که این روش چه تاثیری بر پوست می‌گذارد و چگونه به ما کمک می‌کند.


مزوتراپی  بر هر سه لایه پوست اثر می‌گذارد. اثرات درمانی این روش بر روپوست، لایه‌ی  میانی و همچنین بافت‌های پیوندی زیرین پوست مشاهده می‌شود. همین مسئله  باعث شده که کاربردهای متنوعی داشته باشد و برای درمان ریزش مو، سلولیت و  موارد دیگر موثر باشد.


فواید مزوتراپی را می‌توان به دو  بخش تقسیم کرد، یکی فواید ناشی از مواد تزریق شده به پوست و دیگری تاثیر  سوراخ‌های بسیار ریز ایجاد شده توسط سوزن. بگذارید با فایده‌ی دوم شروع  کنیم که برای بیشتر خوانندگان ناشناخته است.

مزوتراپی چیست؟

مزوتراپی  یکی از روش‌های درمانی و زیبایی پوستی است و در دسته‌ی شیوه‌های تزریقی  قرار می‌گیرد. یعنی در این روش مواد ویژه‌ای با خاصیت درمانی به زیر پوست  تزریق می‌شود. این مواد خاص با توجه به مشکل شما تعیین می‌شوند. مواردی  همچون عصاره‌های گیاهی، ویتامین‌ها و آنزیم‌ها، داروها و هورمون‌ها از جمله  مواردی هستند که در طی مزوتراپی به صورت موضعی به درون پوست تزریق  می‌شوند.


مزوتراپی یا درمان لایه میانی پوست

واژه  مزوتراپی از دو بخش «مزو» و «تراپی» تشکیل شده است. مزو (Meso) در زبان  لاتین به معنی «میانی» بوده و تراپی (Therapy) هم به معنی «درمان» است.  همانطور که از اسم این روش برمی‌آید، در مزوتراپی لایه‌ی میانی پوست را  درمان می‌کنیم.


لایه میانی چیست؟

اگر بخواهیم خیلی ساده بگوییم، پوست از سه لایه اپی‌درم (روپوست)، درم و هیپودرم تشکیل شده است:


اپی‌درم  سطحی‌ترین لایه‌ی پوست است که از سلول‌های شاخی و مرده تشکیل شده. این  لایه حدود ۱ میلی‌متر ضخامت دارد و سلول‌هایش مدام در حال تقسیم، مرگ و  ریختن از روی پوست هستند.

درم (Derma) لایه‌ی میانی پوست بوده که از  بافت پیوندی انعطاف پذیر تشکیل شده است. درم حاوی رشته‌های پروتئینی کلاژن،  الاستین و هیالورونیک اسید است. این رشته‌های پروتئینی باعث سفتی، حفظ  رطوبت و انعطاف پذیری پوست می‌شوند. وقتی سن ما زیاد می‌شود، مقدار این  رشته‌ها کم شده و در نتیجه پوست شل، کدر و خشک می‌شود. فولیکول‌های مو، غدد  چربی و غدد عرق نیز در این لایه قرار دارند.

هیپودرم یا بافت  زیرپوستی عمقی‌ترین لایه‌ی پوست است که از بافت چربی و پیوندی تشکیل شده  است. این لایه وظیفه دارد که درم را به ساختارهای زیرین (عضلات) متصل کند.

چگونه به درم دسترسی پیدا می‌کنیم؟

پس  تا اینجا متوجه شدیم که مزوتراپی یک روش خاص برای دسترسی به درم یا لایه‌ی  میانی پوست است. در حالت عادی روپوست یا اپی‌درم به طور کامل روی پوست را  می‌پوشاند و به ندرت چیزی از آن عبور می‌کند. مثلاً در بین عناصر طبیعی،  تنها جیوه (که یک فلز بسیار سمی است) قدرت عبور از اپی‌درم را دارد. پس  داروهای موضعی خیلی سخت می‌توانند به اپی‌درم نفوذ کرده و به لایه‌ی میانی  (درم) برسند.

در مزوتراپی برای رسیدن به لایه‌ی میانی  مجبوریم از سوزن استفاده کنیم. البته روش‌های بدون سوزن (Needle Free) هم  برای مزوتراپی موجود هستند که سازوکار دیگری دارند. ولی به صورت رایج برای  مزوتراپی از سوزن‌های بسیار نازک و کوتاهی استفاده می‌شود.

مثلاً  برای مزوتراپی پوست سر و درمان ریزش مو، می‌توانیم داروی ماینوکسیدیل را  مستقیم به لایه‌ی درم بفرستیم. ماینوکسیدیل در حالت عادی به سختی از  اپی‌درم رد می‌شود. برای همین ماینوکسیدیل استفاده شده در مزوتراپی اثر  بهتری نسبت به استفاده‌ی موضعی دارد.